وقتی دل های سنگی و سینه های آهنی، انسانها را از یکدیگر دور می سازد، تنها رفتن زیر چتر محبت است که آدمی را مصون می سازد و از آفت فتنه ها نگه می دارد و مصونیت از افتادن در دام شیادان را پدید می آورد.

دوست داشتن، عشق ورزیدن و فداکاری کردن در راه دوست و دوستی، هنر مهم زندگی اجتماعی است و نشان رهایی از خودخواهی است. البته مهم است که محبوب تو چه و که باشد و انگیزه ی دوستی کدام؟

چه عیب دارد اگر " عشق مجازی " پلی به سوی " عشق حقیقی " گردد؟ ... مشکل اینجاست که عده ای روی همین پل می مانند و از یاد می برند که مقصد آن سوی پل بود! پس چرا توقف و در جا زدن؟

اگر محبت به این و آن ، سبب شود که طعم عشق به محبوب راستین را نچشیم و لذت عشقبازی با یار جاودانه را از ما بگیرد، این محبت نه تنها پل نیست، بلکه سدی شده است که میان ما و هدف فاصله می اندازد! کاش مرز میان "عشق" و "هوس" را میشناختیم.

حالتی را که به عنوان محبت نسبت به دیگران داریم، یا دیگران نسبت به ما ابراز می کنند، گاهی هوس های حیوانی است، با لعابی شیرین و پوششی فریبا به نام "عشق"!

                

عشق و دوستی خیلی مقدس است... اما گاهی در دست های هوسبازان آلوده می شود و تا حد "جاذبه ی جنسی" تنزل پیدا می کند.

"دل" اگر خوراک سالمی از محبت نداشته باشد، مسموم دوستی های هوسبازانه می شود.

اگر زیر چتر محبت دیگران نیستیم، می توانیم بر سر دیگران چتر محبت بگشاییم...
---------------------------------------------------------------------------------------امّا به شرطها و شروطها...

*

*

از دوستای گلم به خاطر دیر آپ کردن و نیومدن به نت عذر خواهی میکنم فرصتی برای نت اومدن ندارم گاهی به وبلاگها سر میزنم ولی حتی زمان برای گذاشتن کامنت ندارم

شما که به من سر میزنین خیلی گلین