سلام به همگي همتون خوفين؟ خوشين ؟ سلامتين؟

حلول ماه رمضان رو بهتون تبريك ميگم  

مديون منيد اگه منو دعا نكنيد

 چرا ميزنين؟ منظورم همون التماس دعا بود 

 بار خدايا مرا اين عزت بس كه بنده تو باشم و فخرم همين است كه تو پروردگار مني
تو آنگونه اي كه من دوست دارم
پس مرا چنان كن كه تو دوست داري
فرارسيدن ماه مبارك رمضان خجسته

می روی با سرکشی - با کبر - با ناز و عتاب

میکنی فریاد بر هرگونه پند و مطلبی

گوئیا تو از همه داناتری

صورتت از رنگهای گونه گون آراسته

موی تو چون سایه ای بر چهره ات

آشکارا در لباس -چهره و اندام تو -

چشمهای خیره نامحرمان

دوخته بر جان تو

در نگاه دیگران بازیچه ای

نردبانی از برای شهوت نامحرمان

کوچه ای بهر عبور دیگران

در نگاه خود ولی -از همه داناتری-

آنکه نه شرمی به چشم و نه حیایی  در سخن دارد تویی

باز هم داناتری؟!!!

ای خوشا اویی که چون دری است در رخت حجاب

هر کجا پا مینهد هم -احترامش بی حساب

چشمها خیره به او

اما به دور از حیله ها

چون که او انسانی از نسل و تبار آدم است

- نه عروسک - آدم است

او که در جایی ندارد امنیت ٬ آن تویی

او که عمری را به حسرت میسپارد خواهرم - هان تویی-

حجب و ایمانت نه سد راه توست

سد راهت حیله هاست

در کمینت چشمهای بی حیاست

در پس لبخندها ٬ نقشه های پر جفاست

در کنار خانه بی دینیت ویرانه هاست

خواهرم ٬ چشمان خود را باز کن

سلام خوفين؟ من خوفم يعني توپم آخه امشب ساعت ۸ به دنيا ميام  يه تبريك مختصر به خانوادم ميگم چون صاحب دختر گلي مثل من شدن

  الان نظرات شما رو خوندم  گفتین چرا کیک و بادکنک ندارم واسه همین کادو نمیدین  تصمیم گرفتم  کیک و بادکنک بذارم اونم هوارتااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا کادو یادتون نره

اين‌ چه‌ حرفي‌ است‌ كه‌ در عالم‌ بالاست‌ بهشت‌
     هر كجا حال‌ خوشي‌ هست‌، همانجاست‌ بهشت‌

سلام خوفین؟ این هم از شعرای خودمه  تقدیم به شماتشویقم کنین بازم شعر بگم

دل به رویاها سپردم تا ببینم روی دوست

دست در گیسوی شب تا گیرمش گیسوی دوست

بهر  صید قلب من هر دم کند تیری رها

آن کمان ابرویش فریاد از ابروی دوست

می کشد هر دم مرا سویی و او سوی دگر

باز آن سو میروم با جذبه جادوی دوست

دوست از ما میگریزد چون غزال تیز پا

جان و دل باشد فدای چشم چون آهوی دوست

خانه ما پر ز نومیدی سرای او امید

می روم تا گیرمش قفل سرا و کوی دوست

خواستم تا جان کنم تقدیم او اما عجب

جان ما قابل نداند قلب سنگین خوی دوست

گفتمش دیدار تو امید بودن میدهد

رفت تا هرگز نبینم چهره مه روی دوست